Σήμερα: May 22 2019
ρωσικός Αγγλικά ελληνικά της Λετονίας γαλλική γλώσσα Γερμανός Απλοποιημένα Κινέζικα) αραβικός Εβραϊκά

Όλα όσα θα σας ενδιέφερε να μάθετε για την Κύπρο στην ιστοσελίδα μας Cyplive.com
ο πιο ενημερωτικός πόρος για την Κύπρο στο τρένο
Το Ισραήλ δεν δήλωσε τυχαία ότι αποτελεί εθνικό κράτος των Εβραίων τώρα

Το Ισραήλ δεν δήλωσε τυχαία ότι αποτελεί εθνικό κράτος των Εβραίων τώρα

Ιούλιος 20 2018 | Πηγή: ΔΕΙΤΕ |Автор: Андрей Графов
Tags: Ισραήλ, Μέση Ανατολή, Πολιτική, Analytics, Νόμοι, Εβραίοι

Τα μέλη της Κνεσέτ υιοθέτησαν το "Νόμο για τον εβραϊκό χαρακτήρα του κράτους του Ισραήλ", το οποίο υποδηλώνει τον κυρίαρχο ρόλο της εθνικής συνιστώσας στην ιδεολογία της χώρας. Με απλά λόγια, το Ισραήλ είναι τώρα το εθνικό κράτος των Εβραίων. Και με την αντίδραση στο γεγονός αυτό, είναι σαφές ότι υπάρχουν πολλά κοινά μεταξύ του Ισραήλ, της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Новый закон закрепляет официальное название «Израиль», государственные символы (в первую очередь флаг и гимн), а также статус Иерусалима как столицы. Решение было принято большинством голосов: «за» проголосовали 62 депутата, «против» – 55, еще двое воздержались.

Η ραχοκοκαλιά των «διαφωνούντες» έχουν κάνει οι Άραβες βουλευτές οι οποίοι είδαν τις διακρίσεις του νόμου με βάση την ιθαγένεια, καθώς και τα μέλη της Κνεσέτ αριστερά-φιλελεύθερη πτέρυγα, χαιρέτισε την ιδέα ως απειλή για τη δημοκρατία.

Με τη σειρά του, ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ Binyamin Netanyahu είπε ότι η υιοθέτηση του νόμου ήταν μια αποφασιστική στιγμή στην ιστορία της χώρας και του Σιωνισμού γενικότερα.

Πράγματι, αυτό ήταν το σημείο στην μακρόχρονη συζήτηση για τη φύση του εβραϊκού κράτους. Η διαμάχη αυτή πηγάζει από τη γλώσσα που δίνεται στη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και τους λεγόμενους Βασικούς Νόμους που εκπληρώνουν το ρόλο του Συντάγματος στο Ισραήλ. Στη συνέχεια χρησιμοποιείται η ακόλουθη κατασκευή: "Το κράτος του Ισραήλ είναι ένα εβραϊκό και δημοκρατικό κράτος".

В русском переводе зачастую убирают союз «и», что сглаживает исходную формулу, убирая возможные противоречия. Израиль как бы объявляется демократической страной, которая по случаю оказалась еврейской (а могла бы оказаться арабской, бельгийской, полинезийской или любой другой).

Если же взять точную передачу исходного варианта, где сказано «еврейское и демократическое государство», в ней обнаруживается определенный антагонизм, который обостряет вопрос и приводит его к философской дискуссии: что же все-таки важнее, национальный характер страны или следование демократическим принципам.

Δεν μπορεί να ειπωθεί ότι η διαμάχη αυτή πέρασε πέρα ​​από αφηρημένες πολιτικές συζητήσεις. Το πιο σοβαρό, στην πραγματικότητα - ο μόνος περιορισμός των δικαιωμάτων, η οποία επιβάλλεται στις αραβικές - Ισραηλινούς πολίτες, είναι η απαγόρευση της στρατιωτικής θητείας σε αυτήν την ημέρα. Το επιχείρημα αυτό χρησιμοποιείται συχνά από τους υποστηρικτές των «δικαιωμάτων και ελευθεριών» ως παράδειγμα των διακρίσεων, αλλά σπάνια δεν λαμβάνει υπόψη ότι η στρατιωτική θητεία - δεν είναι τόσο ένα δικαίωμα ως καθήκον, μεταξύ των αραβικών κοινότητα δεν παρατηρούνται ενθουσιασμό για μια τέτοια προοπτική. Αυτό δεν είναι πάρα πολύ σαφές ποιος είναι τελικά περιορίζεται από τα δικαιώματα των Εβραίων, οι οποίοι υποχρεούνται να υπηρετήσουν επί ενδίκου μέσου ή των Αράβων, οι οποίοι γλιτώσει από την υπηρεσία αυτή.

В российских реалиях вопрос о том, дискриминирует ли женщин отсутствие призыва в армию, не имеет однозначного ответа даже в среде феминисток.

Ο στρατός του Ισραήλ ακολουθεί ξεχωριστή πολιτική στην περίπτωση άλλων ομάδων του πληθυσμού. Για παράδειγμα, οι εκπρόσωποι της υπερ-Ορθόδοξο Ιουδαϊσμό δεν καλείται να υπηρετήσει, αν και ήταν Εβραίοι, αλλά το Δρούζων, από την άλλη πλευρά, είναι, παρά το γεγονός ότι είναι συνήθως μουσουλμάνοι. Σε γενικές γραμμές, η Ανατολή - ένα ευαίσθητο θέμα, και να μειώσει κατ 'ευθείαν από τον ώμο, προσφέροντας μια απλουστευμένη εικόνα του μια σειρά από «Σιωνιστές διακρίσεις σε βάρος Goyim,» μετά βίας φαίνεται λογικό.

Едва ли какая-либо дискриминация ожидается и сейчас – с принятием нового закона. Во всяком случае, речь не идет о том, что послезавтра все нееврейское население Израиля обяжут нашить на одежду желтые полумесяцы. Тем не менее арабские депутаты во время дискуссии размахивали плакатами «Апартеид!» и демонстративно рвали документы. В свою очередь их либеральные единомышленники из оппозиционных кругов взывали к демократическим идеалам, а либеральные публицисты договорились до того, что:

«Bibi (πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου - ΜΑΤΙΑ) και σταθερή του είναι όμορφη και πλούσια φέρει τα ψυχρών όνειρα των αντισημίτες σε όλο τον κόσμο για την τελειότητα, την οδήγηση όλων των Εβραίων στο γκέτο στη Μέση Ανατολή.»

Наконец, лидер оппозиции Хаим Герцог заявил следующее: «Весьма печально, что из этого закона исчез принцип равенства, который был серьезным аргументом в защите имиджа Израиля».

Логика либералов, как обычно, создает ловушку для их собственных рассуждений. Если, как заявил Герцог, принцип равенства теперь «исчезает», из этого следует, что раньше он существовал. В таком случае непонятно, против чего же бунтовали все это время те же самые либеральные и арабские политики.

Ссылки же на то, что Израиль не может считаться национальным государством евреев, поскольку еврей – это не национальность, а вероисповедание, в данном случае не работают. По крайней мере, Израиль далеко не единственное национальное государство подобного типа. В европейской практике это можно сравнить со странами, имеющими государственную религию (например, Великобритания и Дания), в мировом – с Индией, провозгласившей себя страной индусов. Индус – это тоже вероисповедание, и Индию населяют десятки индуистских народов – только языков, количество носителей которых превышает 25 миллионов, там десять. В то же время мусульмане, католики и атеисты хоть Индии, хоть Дании имеют те же права, что и религиозное большинство.

Εν τω μεταξύ, αυτή η διαμάχη είναι χαρακτηριστική όχι μόνο της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή αλλά και του σύγχρονου πολιτικού λόγου εν γένει. Στην πραγματικότητα, έχουμε να κάνουμε με μια καθαρά δηλωτική χειρονομία, η οποία επιβεβαιώνει τα ιδανικά μέσα σε μια συγκεκριμένη φιλοσοφία. Αυτό είναι σχεδόν το ίδιο με το σύνθημα του Donald Trump «Κάνε Αμερική Μεγάλη Ξανά» - λένε φωναχτά όσο το δυνατόν, και κάποιος από ότι θα ήταν ωραίο, αλλά είναι σαφές ότι η πραγματική ζωή των πολιτών δεν θα αλλάξει ούτε προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο πλευρά. Αλλά, όπως συμβαίνει με τις Ηνωμένες Πολιτείες, μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων δεν μπορεί να κάνει ακόμη και μια δηλωτική το αξίωμα πατριωτικά ή / και των εθνικών ιδανικών.

У либеральных американцев на этом месте автоматически зажигается лампочка «расизм», у либеральных израильтян, будь они евреи или арабы, – лампочка «дискриминация». О том, как корежит некоторых наших соотечественников от любой декларации российского патриотизма, тоже известно.

Ωστόσο, αν δούμε αυτή τη συζήτηση είναι μια ιδεολογική άποψη, χωρίς να κοιτάτε την πραγματική ενσάρκωση του νόμου (στην πραγματικότητα και στην πράξη είναι, και πάλι, δεν αλλάζει τίποτα), η λύση αυτή μπορεί να γραφτεί στην κεντροδεξιά κυβέρνηση της Κνεσέτ περιουσιακού στοιχείου Νετανιάχου.

Примечательно и время принятия закона: пока свободные и независимые медиа по всему миру сочатся злобой из-за встречи Трампа и Путина, евреи «под шумок» оформили приятное для себя решение. Очевидно, что в иной ситуации мировые СМИ не упустили бы шанса наброситься на Израиль с привычными обвинениями в дискриминации и оккупации. Но сейчас глобальный медиалевиафан занят Россией, так что у израильских правых появилось пространство для маневра, которым они и воспользовались.

G|translate Your license is inactive or expired, please subscribe again!